O Club de lectura de alumnos,curso 2008-09

maio 23rd, 2009

imagen-071Con este cartel, que colgamos na Biblioteca e polos lugares comúns do centro, demos a coñecer o día, o recreo, o profesor e os alumnos que cada quen do club de lectura necesitaba coñecer.

Este ano centramos as nosas lecturas, como lestes máis abaixo, no xénero da aventura.

Teremos que rectificar para o curso vindeiro o tipo de lecturas xa que nese tempo adicado a ler no tempo de lecer non hai lugar para a novela senón para o relato curto, a poesía, etc, como xa fixeramos o curso pasado.

Agora estamos a punto de rematalo e xa estamos a preparar o do curso que ven.

Fumos seleccionados

abril 22nd, 2009

logo_edublogs_finalista250

Acabámonos de enterar, efectivamente estamos seleccionados no III Premio Espiral Edublogs 09. Os nosos bolgs: Felices Lecturas, Felices Pesadelos e Felices Aventuras (os dous últimos son do club de lectura e actualmente están En obras) resultaron finalistas.
Este premio pret
ende como alí se di:

  • Valorar la importancia y repercusión de los blogs en la educación, como herramienta didáctica para el desarrollo de contenidos curriculares y motivación de los alumnos.
  • Reconocer el trabajo de muchos profesores y profesoras en la red demostrando su utilidad pedagógica.
  • Servir de escaparate motivador de una corriente educativa dentro de la blogosfera, que ayuda a la generalización del uso de las TIC en el aula.
  • Favorecer cauces de opinión y debate sobre la necesidad de avanzar en el uso de los blogs en el entorno educativo.

O mellor premio é estar seleccionado pero si chegamos á final teremos que estar en Madrid o día 6 de Xuño aínda que o resultado conocerémolo antes, alá polo 4 de Maio.

Parabéns a todos os que fan posible este blog, os que creron nel desde un principo.

2º Certame literario

febreiro 2nd, 2009

pirata2

Con motivo da celebración do Día do Libro o 23 de abril, a biblioteca do lES Moncho Valcarce vai celebrar o 2° Certame literario de relato breve que ten as seguintes bases:

1. A convocatoria vai dirixida a todo o alumnado do IES Moncho Valcarce. Cada alumn@ poderá participar cun só conto.

2. As obras que se presenten a este certame de relato breve poderán estar escritas tanto en lingua galega como en lingua castelá.

3.- 0 tema deste ano será o relato de aventuras.

4. As narracións terán una extensión máxima de oito folios DNA 4, escritos a ordenador ou a máquina a dobre espazo e por unha soa cara, con fonte de corpo 12.

5. Establécense dous premios para cada ciclo:
- Primer ciclo (1° e 2° de ESO):
• 1° premio: cheque regalo por valor de 50 euros e lote de libros.
• 2° premio: cheque regalo por valor de 30 euros e lote de libros
- Segundo ciclo (3°, 4° de ESO e PCPI):
• 1° premio: cheque regalo por valor de 50 euros e lote de libros.
• 2° premio: cheque regalo por valor de 30 euros e lote de libros
Bacharelato (1° e 2°):
• 1° premio: cheque regalo por valor de 50 euros e lote de libros.
• 2° premio: cheque regalo por valor de 30 euros e lote de libros

6. As obras deberán presentarse nun sobre aberto asinadas cun lema ou seudónimo, que figurará tamén noutro sobre pechado, xunto co título da obra. No interior do sobre pechado farase constar a identidade do autor e o curso.

7. Os orixinais entregaranse na biblioteca do IES. O prazo de admisión finaliza o día 26 de marzo de 2009.

8. 0 xurado estará composto por membros (profesor@s e alumn@s) do Club de lectura “Felices aventuras”.

9. 0 acto de entrega dos premios terá lugar o día 23 de abril na biblioteca durante o segundo recreo.

10. As obras presentadas poderán ser expostas na biblioteca e/ou incluídas no blog da mesma. Tamén se contempla a posibilidade de seren publicadas nun libro.

11. A participación no Certame implica a total aceptación destas bases.

Dereitos dos lectores

xaneiro 18th, 2009

nenos-na-escola-1
1-Dereito a non ler

2-Dereito a saltara as páxinas

3-Dereito a non rematar un libro

4-Dereito a reler un libro

5-Dereito a ler calquera cousa

6-Dereito ao bovarismo

7-Dereito a ler en calquera sitio

8-Dereito de ler “ao rebusco”

9-Dereito a ler en voz alta

10-Dereito a calar

Daniel Pennac: Como unha novela

Arranca o Club de lectura (Felices Aventuras 2008-09)

decembro 8th, 2008

tom-sawyer“Ler é viaxar por un mesmo”, dicía Juan Gelman. E, se cada libro é unha nova viaxe que iniciamos en solitario, por  que non viaxar en boa compaña e compartir as nosas experiencias?. Complementar o acto íntimo e solitario da lectura e convertelo en actividade de grupo, trocando a palabra escrita en voz e participar en grupo dos sentimentos e sensacións que esperta en nós a lectura, é a premisa básica do noso club de lectura. Tras resolver os típicos atrancos que se plantexan cada curso para calquera iniciativa coma a de poñer en marcha o Club de lectura da nosa Biblioteca, o noso Club arranca en busca de novas lecturas, novas aventuras. Temos pensado que este curso non todos leremos o mesmo senón que 1º e 2º da ESO comezarán a súa particular andaina, a súa primeira aventura con Tom Sawyer; 3º e 4º da ESO La isla del tesoro de Robert Louis Stevenson e 1º e 2º de BAC con Morning Star de Xosé Miranda.

Tom Sawyer é a historia dun rapaz aventureiro; atravesado e tamén moi astuto, que soñaba con ser un pirata. É unha historia común pero narrada dunha forma diferente, o autor trata de manter a atención, lógrao  porque busca que o lector non só se entreteña senón que ademais disfrute, para o que presenta imaxes dos feitos narrados na historia a modo de tira cómica pero tamén  os cambios emocionais que pode sufrir un rapaz. O autor culmina a súa obra logrando a incertidumbre de todos os lectores ao non saber que sucedeu cos personaxes, todo queda á  imaxinación de cada quen. O lector é capaz de crear unha serie de interpretacións do que nun futuro poida realizar Tom Sawyer na compaña do seu amigo Finn.
tom-sawyer3

La isla del tesoro é o paradigma dunha novela de aventuras. Stevenson uneu aos piratas para sempre con mapas, goletas negras, islas tropicais,ey mariñeiros con unha sola perna con loros sobre os seus hombros. O mapa do tesouro con unha X que marca a posición do tesouro enterrado é uno dos apoios piratas máis familiares.
tom-sawyer4
O termo “La Isla del Tesoro” pasou á lingua como unha frase común, e a miudo úsase coma un título para xogos, paseos, sitios, etc.tom-sawyer2
Stevenson considérase deudor de Daniel Defoe , Edgar Allan Poe ” O escaravello de ouro”, e Washington Irving.
A historia comeza presentándonos a Jim Hawkins, un adolescente que xunta a seus pais traballa na pousada do Almirante Benbow. Un día aparece un mariñeiro chamado Billy Bones cun vello cofre. A taberna recibe a visita dun mariñeiro cego a mesma noite que o pai de Jim morre. Este ameaza a Bones decíndolle que máis tarde atacarano para recuperar o cofre. Jim e súa mai fuxen co contido do cofre e ven desde fóra como os piratas destrozan o Almirante Benbow. A partires de aquí son moitas as aventuras que han correr para facerse cun tesouso que os han levar á famosa illa.

xose-miranda

Xosé Miranda é un escritor lucense nado en 1955 que rinde homenaxe á literatura de aventuras, á Illa do

tesouro na súa novela Mornig Star, coma fai tamén na  Infancia recuperada o filósofo   Fernando Savater. Na actualidade é profesor de Bioloxía e Xeoloxía no Instituto Xoán Montes de Lugo. Gañou moitos premios, entre os que se encontra o Premio Xerais en 1998 por esta novela que imos ler.

“Los profesores deben leer con los alumnos”

novembro 18th, 2008


La lectura no es un álos-profesores-deben-leer-con-los-alumnosrea más, es la pieza fundamental para aprender el resto de asignaturas. “Por eso, tanto la directora de la escuela como el profesor de matemáticas o ciencias y la supervisora curricular deberían tener al menos un nivel básico de conocimiento acerca de cómo promover el aprendizaje de la lectura y la escritura en su ámbito específico”. Así se puede leer en el trabajo del catedrático de la Universidad de Educación en la Universidad de Harvard Fernando Reimers, Leer (comprender y aprender) y escribir para comunicarse, escrito como punto de partida de la 23ª Semana Monográfica de la Educación de la Fundación Santillana, inaugurado ayer con la presencia de la ministra de Educación, Mercedes Cabrera. En un momento en el que muchas voces aseguran que la falta de comprensión lectora lastra los mediocres resultados de los alumnos españoles en el Informe PISA, también en ciencias y matemáticas, Cabrera abundó en una idea que había adelantado Reimers: “Si la familia supone un factor fundamental, quizá lo sea más la labor en las aulas”, dijo. Y añadió: “Los profesores deben leer con los alumnos para transmitir el placer de la lectura y el ansia de aprender”.

Estas e outras lindezas podíamolas ler hoxe no periódico El País pero eu que levo practicando esta actividade dende hai anos síntome, efectivamente, un pouco idiota ante esta colección de obviedades. Pois, quen cre en realidade, que non o facemos. É verdade que non está mal que se diga pero a min pareceríame mellor que se fixese fincapé en cousas como  si os políticos deben fomentar a lectura, se lanzan mensaxes positivas nos medios de comunicaión ou si están facendo todo o que está na súa man,  si de verdade é un tema preocupante porque dame a sensación de que isto é simplemente unha pose tras os nefastos resultados do famoso informe.cartel_14

Nos levamos moitos anos traballando duramente porque a lectura se considere como un instrumento  de aprendizaxe, pero non é somentes iso, xa que tamén consideramos que pode ser unha alternativa de ocio e ademais unha actividade que proporciona pracer.

Poderás estudar tranquilo tras ler este relato do autor de Drácula?

maio 5th, 2008

A CASA DO XUÍZ de BRAM STOKER

Malcolm Malcolmson necesita tranquilidade para poder rematar con éxito os seus estudos de matemáticas. Por iso decide afastarse do seu entorno e atopa un pobo perdido onde aluga unha vella e solitaria casa onde ninguén quere vivir… Malcolm non teme ás pantasmas, el necesita tranquilidade para estudar. Pantasmas non hai, pero todos os días, arredor da medianoite, as ratas deixan de corretear e berrar e un silencio sinistro empaña o ambiente. Entón, ela, a de mirada diabólica, aparece…

O Corazón delator

abril 8th, 2008

el-corazon-delator.jpgEste relato breve de Edgar Allan Poe é a nosa lectura máis recente. Permítome poñelo completo pola súa extensión e porque creo que merece a pena que todos podamos ler esta magnífica mostra do que é a narrativa de terror onde o autor consigue a suxestión dun asesino psicópata que quere liberar a súa alma mediante un monólogo cargado de tensión.

O tema parece nacer de forma irremediable do seu mundo interior: obsesións, alucinacións, soños…transformándose en materia literaria elaborada e ordeada . Sen embargo, a fascinación deste conto débese, principalmente, a súa capacidade para crear un ambente denso e compacto onde o lector se sumerxe de forma irremediable dende o comezo ata o fin pois nada estorba o centro da historia e así é quen de manter a intriga.

A traducción é de Julio Cortázar.

Aquí comeza o relato:

corazon-delator.jpg

¡Es cierto! Siempre he sido nervioso, muy nervioso, terriblemente nervioso. ¿Pero por qué afirman ustedes que estoy loco? La enfermedad había agudizado mis sentidos, en vez de destruirlos o embotarlos. Y mi oído era el más agudo de todos. Oía todo lo que puede oírse en la tierra y en el cielo. Muchas cosas oí en el infierno. ¿Cómo puedo estar loco, entonces? Escuchen… y observen con cuánta cordura, con cuánta tranquilidad les cuento mi historia.

Me es imposible decir cómo aquella idea me entró en la cabeza por primera vez; pero, una vez concebida, me acosó noche y día. Yo no perseguía ningún propósito. Ni tampoco estaba colérico. Quería mucho al viejo. Jamás me había hecho nada malo. Jamás me insultó. Su dinero no me interesaba. Me parece que fue su ojo. ¡Sí, eso fue! Tenía un ojo semejante al de un buitre… Un ojo celeste, y velado por una tela. Cada vez que lo clavaba en mí se me helaba la sangre. Y así, poco a poco, muy gradualmente, me fui decidiendo a matar al viejo y librarme de aquel ojo para siempre.

Presten atención ahora. Ustedes me toman por loco. Pero los locos no saben nada. En cambio… ¡Si hubieran podido verme! ¡Si hubieran podido ver con qué habilidad procedí! ¡Con qué cuidado… con qué previsión… con qué disimulo me puse a la obra! Jamás fui más amable con el viejo que la semana antes de matarlo. Todas las noches, hacia las doce, hacía yo girar el picaporte de su puerta y la abría… ¡oh, tan suavemente! Y entonces, cuando la abertura era lo bastante grande para pasar la cabeza, levantaba una linterna sorda, cerrada, completamente cerrada, de manera que no se viera ninguna luz, y tras ella pasaba la cabeza. ¡Oh, ustedes se hubieran reído al ver cuán astutamente pasaba la cabeza! La movía lentamente… muy, muy lentamente, a fin de no perturbar el sueño del viejo. Me llevaba una hora entera introducir completamente la cabeza por la abertura de la puerta, hasta verlo tendido en su cama. ¿Eh? ¿Es que un loco hubiera sido tan prudente como yo? Y entonces, cuando tenía la cabeza completamente dentro del cuarto, abría la linterna cautelosamente… ¡oh, tan cautelosamente! Sí, cautelosamente iba abriendo la linterna (pues crujían las bisagras), la iba abriendo lo suficiente para que un solo rayo de luz cayera sobre el ojo de buitre. Y esto lo hice durante siete largas noches… cada noche, a las doce… pero siempre encontré el ojo cerrado, y por eso me era imposible cumplir mi obra, porque no era el viejo quien me irritaba, sino el mal de ojo. Y por la mañana, apenas iniciado el día, entraba sin miedo en su habitación y le hablaba resueltamente, llamándolo por su nombre con voz cordial y preguntándole cómo había pasado la noche. Ya ven ustedes que tendría que haber sido un viejo muy astuto para sospechar que todas las noches, justamente a las doce, iba yo a mirarlo mientras dormía.

Al llegar la octava noche, procedí con mayor cautela que de costumbre al abrir la puerta. El minutero de un reloj se mueve con más rapidez de lo que se movía mi mano. Jamás, antes de aquella noche, había sentido el alcance de mis facultades, de mi sagacidad. Apenas lograba contener mi impresión de triunfo. ¡Pensar que estaba ahí, abriendo poco a poco la puerta, y que él ni siquiera soñaba con mis secretas intenciones o pensamientos! Me reí entre dientes ante esta idea, y quizá me oyó, porque lo sentí moverse repentinamente en la cama, como si se sobresaltara. Ustedes pensarán que me eché hacia atrás… pero no. Su cuarto estaba tan negro como la pez, ya que el viejo cerraba completamente las persianas por miedo a los ladrones; yo sabía que le era imposible distinguir la abertura de la puerta, y seguí empujando suavemente, suavemente.

Había ya pasado la cabeza y me disponía a abrir la linterna, cuando mi pulgar resbaló en el cierre metálico y el viejo se enderezó en el lecho, gritando:

-¿Quién está ahí?

Permanecí inmóvil, sin decir palabra. Durante una hora entera no moví un solo músculo, y en todo ese tiempo no oí que volviera a tenderse en la cama. Seguía sentado, escuchando… tal como yo lo había hecho, noche tras noche, mientras escuchaba en la pared los taladros cuyo sonido anuncia la muerte.

Oí de pronto un leve quejido, y supe que era el quejido que nace del terror. No expresaba dolor o pena… ¡oh, no! Era el ahogado sonido que brota del fondo del alma cuando el espanto la sobrecoge. Bien conocía yo ese sonido. Muchas noches, justamente a las doce, cuando el mundo entero dormía, surgió de mi pecho, ahondando con su espantoso eco los terrores que me enloquecían. Repito que lo conocía bien. Comprendí lo que estaba sintiendo el viejo y le tuve lástima, aunque me reía en el fondo de mi corazón. Comprendí que había estado despierto desde el primer leve ruido, cuando se movió en la cama. Había tratado de decirse que aquel ruido no era nada, pero sin conseguirlo. Pensaba: “No es más que el viento en la chimenea… o un grillo que chirrió una sola vez”. Sí, había tratado de darse ánimo con esas suposiciones, pero todo era en vano. Todo era en vano, porque la Muerte se había aproximado a él, deslizándose furtiva, y envolvía a su víctima. Y la fúnebre influencia de aquella sombra imperceptible era la que lo movía a sentir -aunque no podía verla ni oírla-, a sentir la presencia de mi cabeza dentro de la habitación.

Después de haber esperado largo tiempo, con toda paciencia, sin oír que volviera a acostarse, resolví abrir una pequeña, una pequeñísima ranura en la linterna.

Así lo hice -no pueden imaginarse ustedes con qué cuidado, con qué inmenso cuidado-, hasta que un fino rayo de luz, semejante al hilo de la araña, brotó de la ranura y cayó de lleno sobre el ojo de buitre.

Estaba abierto, abierto de par en par… y yo empecé a enfurecerme mientras lo miraba. Lo vi con toda claridad, de un azul apagado y con aquella horrible tela que me helaba hasta el tuétano. Pero no podía ver nada de la cara o del cuerpo del viejo, pues, como movido por un instinto, había orientado el haz de luz exactamente hacia el punto maldito.

¿No les he dicho ya que lo que toman erradamente por locura es sólo una excesiva agudeza de los sentidos? En aquel momento llegó a mis oídos un resonar apagado y presuroso, como el que podría hacer un reloj envuelto en algodón. Aquel sonido también me era familiar. Era el latir del corazón del viejo. Aumentó aún más mi furia, tal como el redoblar de un tambor estimula el coraje de un soldado.

Pero, incluso entonces, me contuve y seguí callado. Apenas si respiraba. Sostenía la linterna de modo que no se moviera, tratando de mantener con toda la firmeza posible el haz de luz sobre el ojo. Entretanto, el infernal latir del corazón iba en aumento. Se hacía cada vez más rápido, cada vez más fuerte, momento a momento. El espanto del viejo tenía que ser terrible. ¡Cada vez más fuerte, más fuerte! ¿Me siguen ustedes con atención? Les he dicho que soy nervioso. Sí, lo soy. Y ahora, a medianoche, en el terrible silencio de aquella antigua casa, un resonar tan extraño como aquél me llenó de un horror incontrolable. Sin embargo, me contuve todavía algunos minutos y permanecí inmóvil. ¡Pero el latido crecía cada vez más fuerte, más fuerte! Me pareció que aquel corazón iba a estallar. Y una nueva ansiedad se apoderó de mí… ¡Algún vecino podía escuchar aquel sonido! ¡La hora del viejo había sonado! Lanzando un alarido, abrí del todo la linterna y me precipité en la habitación. El viejo clamó una vez… nada más que una vez. Me bastó un segundo para arrojarlo al suelo y echarle encima el pesado colchón. Sonreí alegremente al ver lo fácil que me había resultado todo. Pero, durante varios minutos, el corazón siguió latiendo con un sonido ahogado. Claro que no me preocupaba, pues nadie podría escucharlo a través de las paredes. Cesó, por fin, de latir. El viejo había muerto. Levanté el colchón y examiné el cadáver. Sí, estaba muerto, completamente muerto. Apoyé la mano sobre el corazón y la mantuve así largo tiempo. No se sentía el menor latido. El viejo estaba bien muerto. Su ojo no volvería a molestarme.

Si ustedes continúan tomándome por loco dejarán de hacerlo cuando les describa las astutas precauciones que adopté para esconder el cadáver. La noche avanzaba, mientras yo cumplía mi trabajo con rapidez, pero en silencio. Ante todo descuarticé el cadáver. Le corté la cabeza, brazos y piernas.

Levanté luego tres planchas del piso de la habitación y escondí los restos en el hueco. Volví a colocar los tablones con tanta habilidad que ningún ojo humano -ni siquiera el suyo- hubiera podido advertir la menor diferencia. No había nada que lavar… ninguna mancha… ningún rastro de sangre. Yo era demasiado precavido para eso. Una cuba había recogido todo… ¡ja, ja!

Cuando hube terminado mi tarea eran las cuatro de la madrugada, pero seguía tan oscuro como a medianoche. En momentos en que se oían las campanadas de la hora, golpearon a la puerta de la calle. Acudí a abrir con toda tranquilidad, pues ¿qué podía temer ahora?

Hallé a tres caballeros, que se presentaron muy civilmente como oficiales de policía. Durante la noche, un vecino había escuchado un alarido, por lo cual se sospechaba la posibilidad de algún atentado. Al recibir este informe en el puesto de policía, habían comisionado a los tres agentes para que registraran el lugar.

Sonreí, pues… ¿qué tenía que temer? Di la bienvenida a los oficiales y les expliqué que yo había lanzado aquel grito durante una pesadilla. Les hice saber que el viejo se había ausentado a la campaña. Llevé a los visitantes a recorrer la casa y los invité a que revisaran, a que revisaran bien. Finalmente, acabé conduciéndolos a la habitación del muerto. Les mostré sus caudales intactos y cómo cada cosa se hallaba en su lugar. En el entusiasmo de mis confidencias traje sillas a la habitación y pedí a los tres caballeros que descansaran allí de su fatiga, mientras yo mismo, con la audacia de mi perfecto triunfo, colocaba mi silla en el exacto punto bajo el cual reposaba el cadáver de mi víctima.

Los oficiales se sentían satisfechos. Mis modales los habían convencido. Por mi parte, me hallaba perfectamente cómodo. Sentáronse y hablaron de cosas comunes, mientras yo les contestaba con animación. Mas, al cabo de un rato, empecé a notar que me ponía pálido y deseé que se marcharan. Me dolía la cabeza y creía percibir un zumbido en los oídos; pero los policías continuaban sentados y charlando. El zumbido se hizo más intenso; seguía resonando y era cada vez más intenso. Hablé en voz muy alta para librarme de esa sensación, pero continuaba lo mismo y se iba haciendo cada vez más clara… hasta que, al fin, me di cuenta de que aquel sonido no se producía dentro de mis oídos.

Sin duda, debí de ponerme muy pálido, pero seguí hablando con creciente soltura y levantando mucho la voz. Empero, el sonido aumentaba… ¿y qué podía hacer yo? Era un resonar apagado y presuroso…, un sonido como el que podría hacer un reloj envuelto en algodón. Yo jadeaba, tratando de recobrar el aliento, y, sin embargo, los policías no habían oído nada. Hablé con mayor rapidez, con vehemencia, pero el sonido crecía continuamente. Me puse en pie y discutí sobre insignificancias en voz muy alta y con violentas gesticulaciones; pero el sonido crecía continuamente. ¿Por qué no se iban? Anduve de un lado a otro, a grandes pasos, como si las observaciones de aquellos hombres me enfurecieran; pero el sonido crecía continuamente. ¡Oh, Dios! ¿Qué podía hacer yo? Lancé espumarajos de rabia… maldije… juré… Balanceando la silla sobre la cual me había sentado, raspé con ella las tablas del piso, pero el sonido sobrepujaba todos los otros y crecía sin cesar. ¡Más alto… más alto… más alto! Y entretanto los hombres seguían charlando plácidamente y sonriendo. ¿Era posible que no oyeran? ¡Santo Dios! ¡No, no! ¡Claro que oían y que sospechaban! ¡Sabían… y se estaban burlando de mi horror! ¡Sí, así lo pensé y así lo pienso hoy! ¡Pero cualquier cosa era preferible a aquella agonía! ¡Cualquier cosa sería más tolerable que aquel escarnio! ¡No podía soportar más tiempo sus sonrisas hipócritas! ¡Sentí que tenía que gritar o morir, y entonces… otra vez… escuchen… más fuerte… más fuerte… más fuerte… más fuerte!

-¡Basta ya de fingir, malvados! -aullé-. ¡Confieso que lo maté! ¡Levanten esos tablones! ¡Ahí… ahí!¡Donde está latiendo su horrible corazón!

Outro gato para ler

febreiro 9th, 2008

o-gato-negro.jpg

 

 

Edgar Allan Poe escribe un relato titulado “O gato negro” que é a próxima lectura colectiva na nosa biblioteca.

É unha obra de profundo dramatismo, onde se conxugan descripcións escalofriantes, de fondo contido psicolóxico, revolvendo na mente e nos sentimentos dunha persoa que está esclavizada polo alcol. A transformación dun ser humano, sensible e piadoso, nun cruel individuo carente de sensibilidade ante a dor allea, que resulta ser ao fin, a vítima das súas propias accións.Un gato negro, obxecto do seu sadismo, padecerá horribles tormentos antes de ser asasinado polo seu propio dono, quen ese mismo día sufrirá o incendio da súa vivenda.Obra da casualidade, ou non, outro gato negro, moi semellante ao anterior, irrumpirá na vida do protagonista, con algún fin misterioso e vengativo.

Quérovos mostrar o traballo realizado por Alexander Mirabal e Diego Nasello para a materia de Linguaxe Visual 3 da carreira de Diseño en Comunicacion Visual da Facultade de Belas Artes de La Plata, realizado en 2006. Hay moito esforzo, moitos debuxos, moitas horas frente ao pc… que a nós sérvenos para comparar a linguaxe literaria e a linguaxe cinematográfica de animación.

O noso club: Felices Pesadelos (curso 2007-08)

febreiro 8th, 2008

exposicion-de-terror.jpgTemos dez grupos organizados da maneira que segue:

Emilio coordina a:                                                         Mª José Díaz a:                                                                      
- Francisco Ardao                                                           -Desiré Vilarnau
- Jennifer Balseiro                                                           -Ángela Guerreiro
- Thais Penabad                                                             -Alba Romero
- Cristina Guerreiro                                                        -Ana Pico
- Sheila Souto                                                                -Alberto Sánchez

Pili Ramudo a:                                                             Catuxa a:
- Alejandro Galego                                                          -Sara López
- Lucía Rodríguez                                                            -Ana Vivero
- Manuel Reboredo                                                         -Diego Fernández
- Pablo Del Moral                                                            -Lucía Freire
- Brais Fernández                                                           -Alba Feal

Manuel e Encarna Domínguez a:                          Mónica a:
- Álvaro Sordo                                                                -Cristina López
- David González                                                             -Alba Moirón
- Diego Corral                                                                 -María Maroño
- Ignacio Meizoso                                                            -Lorena González
- Natalia Coutado                                                            -Elena Gato
- Candela Prieto

Chus a:                                                                            Monse e Mariluz a:
- Alba Navarrete                                                            -Beatriz Iglesias
- Rosalía López                                                               -Laura Permuy
- Iria Fraga                                                                    -Jéssica Pico
- Carla Navarrete                                                          -Raquel Lois
- Sheila Sanjurjo                                                            -Iria López

Marisol a:                                                                     Fernando a:
- Clara Castro                                                              -Iván Pérez
- Andrea Lamas                                                            -Alberto López
- Andrea Saavedra                                                       -Yerai González
- Paula Vilaboy                                                             -Alba Barro
- Pablo Fernández                                                       -Edgar Couto

Lemos no tempo de lecer e temos unha lectura común para todos os grupos porque cremos que a literatura ben escollida pode ter validez universal. O tema deste ano é o terror. Baixo o paraugas deste xénero organizamos tamén un certame literario que resolveremos no mes de abril coincidindo coa festividade do  Día do Libro.