Recibimos da nosa antiga colaboradora, Vera Casal, unha dirección cargada de suxestións, que pode que che interese. Mira este video promocional. Pincha aquí ler

     Su verdadero nombre era Neftalí Ricardo Reyes Basoalto.  Siendo aún un adolescente empezó a publicar sus poemas en las revistas  literarias de su ciudad, Temuco. Pero su padre veía con malos ojos esta inclinación, lo que llevó al poeta a buscar un seudónimo. Él propio escritor explica por qué eligió el apellido Neruda: “Yo me firmé Neruda por primera vez a los catorce años. Necesitaba un nombre para que mi padre no viera mis poemas en los periódicos. Él le echaba la culpa a mis versos de mis malas notas en matemáticas. Una vez leí un cuento de Jean Neruda que me impresionó muchísimo. Cuando tuve necesidad de un seudónimo, recordé aquel escritor desconocido por todos. Como un homenaje y para protegerme de las iras de mi padre, firmé Pablo Neruda. Después el nombre siguió conmigo.” 

     En 1921  se traslada a Santiago de Chile para estudiar la carrera de profesor de francés, pero pronto abandonará sus estudios para dedicarse a la poesía. En 1924, con sólo veinte años, se hace famoso al publicarse su libro más leído: Veinte poemas de amor y una canción desesperada.

     Fue nombrado representante diplomático de su país en diversos consulados del Lejano Oriente, hasta que en  1934 su cargo  lo trae a España, donde trabó amistad con muchos poetas y artista de la generación del 27. También fundó y fue director de una revista de esta generación: Caballo verde para la poesía.  Cuando estalló la Guerra Civil española, Neruda se puso de parte del bando republicano, lo que supuso su destitución del cargo consular que ocupaba.

     Fue un viajero incansable, que propagó allá donde fue sus ideas comunistas. En 1961 regresa a Chile. En 1971 recibe el premio Nobel de Literatura.  En 1973, gravemente enfermo de cáncer,  sufrió la experiencia del golpe militar que acabó con la vida del presidente chileno Salvador Allende, amigo personal suyo.  Días después muere el poeta, tras ser saqueada su casa por los golpistas.

En el club de lectura vamos a leer cuatro de los poemás más conocidos de su libro más leído y apreciado por los adolescentes: Veinte poemas de amor y una canción desesperada, poemario que escribió en 1924, cuando solo tenía 20 años y que lo hizo famoso.

Pincha en el primer verso de cada poema para leerlo:

Cuerpo de mujer, blancas colinas, muslos blancos (poema 1)

Para que tú me oigas (poema 5)

Me gusta cuando callas porque estás como ausente  (poema 15)

Puedo escribir los versos más tristes esta noche (poema 20)

Ao igual que Castelao a familia paterna de Dieste tamén era de Rianxo, e ambos, que viviron na mesma época e na mesma vila, coñecíanse e eran amigos. Dieste tamén coñeceu ben a emigración, de feito, naceu en Uruguai (en 1899), a onde chegara seu pai a finais do século XIX. Os Dieste mantiveron moita relación con América, e parte da familia botou raíces na outra banda do Atlántico. O irmán maior de Dieste, Eduardo, conservou a nacionalidade uruguaia, e fixo carreira como diplomático desde país, e mesmo chegou a representalo en varios lugares de Europa, como Inglaterra, a onde foi visitalo Rafael.

            Ao igual que lle aconteceu a Castelao, tras a Guerra Civil española Rafael Dieste tivo que exiliarse en América, primeiro en México, despois en Arxentina, se ben Dieste tivo máis sorte que o seu veciño, porque puido regresar a este lado do Atlántico nos anos 60 do pasado século. Morreu na Coruña en 1981.

                                                                                                       * * *

            Os contos de Dos arquivos do trasno, como os relatos de Cousas, apareceron por primeira vez nas páxinas dos xornais, onde nos anos 20 da pasada década (hai noventa anos!) Rafael Dieste se gañaba a vida. Esa é unha das razóns que explican a súa brevidade, non podían ser moi extensos para non ocupar demasiado espazo na portada, que era onde se colocaban. Tiveron éxito, e por iso o autor decidiu recollelos nun libro e publicalos por segunda vez.

            Son moitos os temas e personaxes que están presentes nestes relatos, mais a emigración ocupa un lugar destacado. Dieste sabía de que se trataba.

                                                                                                         * * *

RELATOS PROPOSTOS PARA LER:

O grandor do mundo”, “Na ponte de ferro”, “Nova York é noso”, “O caso dos tres fornos”

                                                                                              COUSAS

                                                           Alfonso Daniel Rodríguez Castelao  (1886-1950)

Os tres relatos que propoñemos para comezar a andaina do Clube de lectura son obra dun autor que coñeceu ben a emigración, xa que o seu pai emigrou desde Rianxo até a Pampa arxentina en procura de máis e mellores oportunidades, e o propio Castelo pasou unha parte da súa infancia xunto cos seus pais no continente americano.

            Ademais, e época en que viviu Castelao, finais do século XIX e comezos do século XX, foron anos en que o trasego de persoas entre os dous lados do Atlántico era tan frecuente, ou máis, do que é hoxe en día, se ben daquela as viaxes eran en barco, e moito máis lentas, e agora imos en avión, e chegamos antes. Aqueles eran tempos en que as únicas comunicacións que se establecían entre os que marchaban e os que quedaban eran por medio de cartas (se as persoas non eran analfabetas), ou polos recados que traían e levaban coñecidos ou familiares que ían ou viñan.

            A Guerra Civil española volveu a obrigar a viaxar a Castelao, como a moitas outras persoas, nesta ocasión non por razóns económicas, senón como exiliado. Pasou os anos finais da súa vida en Buenos Aires, onde morr

     Os  relatos e os deseños que conforman o libro de Cousas, publicado inicialmente en 1926, apareceron antes nos xornais, case sempre os domingos (entón, como agora, era o día que máis xente le a prensa). Nos anos 20 do século pasado, Castelao era unha persoa moi coñecida polos seus debuxos, mais que polos seus contos, e as súas colaboracións nos xornais tiñan moito éxito.

            Cousas é unha das súas obras literarias en que se une a súa faceta como debuxante e o gusto polos relatos. Prestádelle moita atención ás ilustracións que acompañan cada un dos contos, porque Castelao fíxoas especialmente para qumpletasen” o que as palabras puidesen deixar sen dicir.

Hoxe contamos con Sechu Sende no noso centro. Pedímoslle que viñera reunirse cos nosos alumnos do club de lectura e asi fixo. Deixou por unhas horas as súas obrigas e compartiu connosco o seu tempo. Dámoslle as grazas de novo pola súa xenerosidade!!!

Este escritor e profesor, apartado temporalmente da docencia por unha conciliación familiar, naceu en Padrón non hai tanto. É unha persoa nova de idade pero tamén de espíritu. Poidémolo comprobar no bo clima que soubo crear entre o público que estaba ante el.

A obra que lemos no Club foi Made in Galiza. É unha boa colección de relatos que foi Premio Anxel Casal no ano 2007, como Mellor Libro do Ano segundo a Asociación de Editores Galegos. Se queres ler un pouquiño dalgún destes relatos, recoméndoche que vaias aquí.

No ano 2003 xa fora premiado tamén co Blanco Amor pola súa novela Orixe.

Ademais  é un domador de pulgas, seguindo a tradición dos domadores de pulgas é dicir, traballa como tal no circo Galiza Pulgas Circus que hai tempo creara co seu irmá, familia Carruselo e van sembrado ilusión entre os nenos galegos e entre aqueles que xa non o somos tanto .

Gustoume ver como se achega ao tema da lingua sen dramatizar, cun gran espíritu lúdico moi recomendable para tratar un tema que sempre, e máis dende hai uns meses, enfrenta e crispa os ánimos.

Por Rubén Seco 4º ESO B

Patrick Rothfuss (nacido o 6 de xuño de 1973) é un escritor estadounidense de fantasia e profesor adxunto de literatura e filoloxía inglesa na Universidade de Wisconsin. É o autor da serie Crónica do Asasino de Reyes, que foi rexeitada por varias editoriais antes de que o primeiro libro da serie El nombre del viento fose publicado no ano 2007, obtendo moi boas críticas e converténdose nun éxito de vendas. En España foi publicado no ano 2009.

Patrick Rothfuss naceu en Madison, Wisconsin e converteuse nun asiduo lector en parte debido ao mal tempo e á carencia de televisión por cable. Matriculouse na Universidade de Wisconsin-Stevens Point en 1991. Na universidade orixinalmente planeaba estudar enxeñaría química, pero cambiou de opinión para estudar psicoloxía clínica, e finalmente matriculouse como «non declarado» despois de tres anos dedicándose a estudar calquera materia que atraía o seu interese. Durante esta época dedicouse a traballar en diversos e estraños traballos e ao mesmo tempo dedicouse a traballar nunha novela de fantasía extremadamente longa chamada The Song of Flame and Thunder. Tamén comezou a escribir a Guía de Supervivencia na Universidade nunha columna de The Pointer, o xornal do campus. Graduouse en 1999 cun título en inglés. Despois de realizar un curso de profesor na Universidade do estado de Washington regresou dous anos despois para dar clases en Stevens Point. Tras completar The Song of Flame and Thunder Rothfuss enviouna a varias editoriais, pero foi rexeitada. No ano 2002 gañou a competición Escritores do futuro con The Road to Levinshir, un extracto da súa novela. A continuación Rothfuss vendeu a novela a DAW Books. The Song of Flame and Thunder foi dividida nunha serie de tres tomos titulada A Crónica do Asasino de Reises, co primeiro tomo, O nome do vento, publicado en abril do ano 2007. A novela gañou ese ano o Premio Quill á mellor novela de fantasía/ciencia ficción. E apareceu na lista de best sellers do New York Times.

A Crónica do Asasino de Reyes

O nome do vento(abril de 2007)

O temor dun home sabio (data de publicación non anunciada)

As portas de pedra (título non definitivo)

Resumo do libro:

Esta triloxía era orixinalmente unha novela titulada The Song of Flame and Thunder (A canción da chama e o trono). Foi dividida en tres volumes debido á súa extensión. A serie é en esencia a autobiografía dun famoso músico e mago, un aventureiro chamado Kvothe (pronunciado /Cuouz/). Tras gañar fama e notoriedade na súa mocidade desaparece da vida pública e finalmente é buscado e atopado nunha apartada pousada por Devan Lochees, chamado «Cronista». Despois de persuadilo, Cronista convence a Kvothe de que lle conte a historia da súa vida. Con todo, a historia é interrompida ocasionalmente por interludios no presente, deixando claro que alguén está a buscar a Kvothe e Bast, o mellor amigo de Kvothe non está disposto a que Cronista revele toda a historia de Kvothe. Desta forma a historia transcorre en dous momentos: a historia no pasado en que a se coñece como Kvothe chegou a ser quen é agora, e os acontecementos do presente, que anuncian outra historia en si mesma.

Opinión persoal:

El nombre del viento é unha novela de aventuras, de historias dentro doutras historias, de amor, de maxia e de superación. Recoméndoa a todo o mundo, gustaralle aos afeccionados ao xénero, pero ten unha fantástica forma de narralo que gustará a todo o mundo en xeral.

Extracto do nome do vento Edit. Plaza y Janés. Barcelona, 2009 (páx. 486):

Dejé que esa curiosidad aumentara y me tomé mi tiempo para abrir el gastado estuche de segunda mano y sacar mi gastado laúd de segunda mano. Sentí cómo la atención del público aumentaba al ver el feo instrumento. Toqué flojo unos cuantos acordes, y ajusté las clavijas afinando un poco el laúd. Toqué unos acorde más, probando; escuché y asentí para mí.

Las luces que iluminaban el escenario dejaban el resto de la sala en penumbra. Miré al público y me pareció encontrarme ante un millar de ojos. Simmon y Wilem, Stanchion junto a la barra, Deoch junto a la puerta. Noté un cosquilleo en el estómago al ver a Ambrose mirándome con expresión amenazadora.

Desvié la mirada y reparé en un hombre con barba vestido de rojo: el conde Threpe; en una pareja de ancianos que se daban la mano; en una muchacha hermosa de ojos castaños…

Mi público. Le sonreí. Mi sonrisa los acercó aún más a mí, y canté:

¡Silencio! ¡Atentos! Pues por mucho que escuchaseis.

Mucho aguardaríais sin la esperanza de oír una canción

tan dulce como esta, compuesta por el propio Illien

hace una eternidad. Una obra maestra sobre la vida

de Savien, y de Aloine, la mujer que tomó por esposa.

Dejé que la oleada de susurros recorriera el local. Los que conocían la canción profirieron exclamaciones contenidas, y los que no la conocían preguntaron a sus vecinos a qué venía tanto revuelo.

Puse las manos sobre las cuerdas y volví a atraer la atención del público. Todos guardaron silencio, y empecé a tocar.

La música brotaba de mí con fluidez; mi laúd definía la segunda y tercera voz. Canté con la potente voz de Savien Traliard el más grande entre los Amyr. El público se movía al son de la música como la hierba acariciada por el viento. Canté como si fuera sir Savien, y noté que el público empezaba a amarme y a temerme.

(…)

Entonces una voz llegó flotando hasta el escenario, suave como la caricia de una pluma, cantando…

Savien, ¿cómo supiste

que era el momento de venir a buscarme?

Savien, ¿recuerdas

aquellos días felices?

¿Conservas tú también

lo que yo guardo en mi corazón y mi memoria?

Ella cantaba la parte de Aloine, y yo, la de Savien. En los estribillos, su voz se entrelazaba con la mía. Una parte de mí quería buscarla entre el público, ver la cara de la mujer con quien estaba cantando. Lo intenté una vez, pero me despisté mientras buscaba un rostro que encajara con la voz de fría luz de luna que contestaba a la mía. Distraigo, toqué una nota equivocada produciendo una leve disonancia.

Un pequeño error. Apreté los dientes y me concentré en tocar. Aparqué mi curiosidad y agaché la cabeza para mirarme los dedos, tratando de que no resbalaran sobre las cuerdas.

¡Cómo cantábamos! La voz de ella era como plata ardiente, y mi voz, una resonante respuesta. Savien cantaba unos versos sólidos y potentes, como ramas de un viejo roble; Aloine era como un ruiseñor se movía describiendo rápidos círculos alrededor de las orgullosas ramas del árbol.

Solo era vagamente consciente de que me encontraba ante un público, vagamente consciente del sudor que bañaba mi cuerpo. Estaba tan sumido en la música que no habría podido decir dónde terminaba ella y dónde empezaba mi sangre.

Patrick Rothtfuss

Este mes estamos leyendo en el Club de Lectura el capítulo III de El Bosque animado, «El Alma en pena de Fiz Cotovelo«:

Xan de Malvís es un ladrón de caminos que tiene un sueño: robar en la casa de algun cura. Mientras tanto se conforma con asustar a sus vecinos labriegos y vagabundear por el bosque, hasta que una noche se encuentra con un fantasma, … Sí, un auténtico fantasma, un alma en pena que vaga solitario por la Fraga de Cecebre. Los dos se hacen amigos. Fiz Cotovelo le cuenta al bandolero que murió sin ver cumplido su sueño: viajar a América.

Para saber más:

Vida y obra de Wenceslao Fernández Flórez.

Guía de lectura

Adaptación cinematográfica de José Luis Cuerda

O noso Clube de Lecturas «Fendetestas», dedicado aos contos de autores galegos (que escriben tanto en galego como en castelán) acaba de verse recompensado cunha axuda económica de 1000 euros trala resolución da convocatoria de axudas para os Clubs de Lecturas 2009-2010.

¡Noraboa a tod@s!

La mancha humana de Philip Roth ocupa toda a reunión do Club de lectura de adultos o día 19 deste mes que andamos. Digo que ocupa porque ademais de intercambiar opinións sobre a novela deste autor americano, como é costume, veremos a película do mesmo título, dirixida por Robert Benton. No papel de Coleman Silk, o protagonista, Anthony Hopkins acompañado pola australiana Nicole Kidman no papel de Faunia Farely. Ademais Ed Harris como Lester Farely e Gary Sinise como Nathan Zuckerman.
Non sei que atoparemos nesta cinta pois Roth, aínda que escribe con un estilo moi cinematográfico, non é dado a facer versións  en cine das súas novelas. Descoñezo a razón que o levou a cedela como guión para esta película.
Pero o que si sei é que está ambientada en 1998, cando Estados Unidos estaba inmerso no escándalo Clinton-Lewinsky, o que vai xustificar a posterior reelección de Bush. Tamén sei que esta obra é un canto a ese vello principio américano do individualismo, a hipocresia no tema das relacións sexuais, os prexuizos da raza, de soslaio da relixión e a outras tantos aspectos propios da idiosincrasia americana.

Veremos que opinan os demais.

Pasaba das sete da tarde e chegou, aterida de frío, á As Pontes.
Nós estabamos a agardar por ela, non a coñeciamos máis que de fotos e dubidabamos de ser quen de reconocela. Foi fácil. Era a muller que esperabamos.
Entorno a un café mantivemos a primeira conversa. Ela amosábase moi xenerosa e nós non pretendiamos ser menos. Houbo química. Os mortais sentímonos menos cando as persoas que admiramos ollan para nós e fálannos como a iguais. Grazas Anxos.
O grupo foise formando paseniñamente. Todos adultos, uns máis que outros, pero todos temos as nosas obrigas e unha vez ao mes concedémonos o agasallo de intercambiar opinións con outros sobre literatura compartida.
Sentámonos ao redor dunha mesa onde todos nos sentimos cómodos, ela tivo boa culpa diso.
Presentámola, non como a unha deusa do Olimpo literario senón coma un ser humano que aceptou de camiño vir ata aquí, ata a nosa casa, ata o fin do mundo para moitos, apesar dos atrancos, para nos falar da escrita, da súa e sobre todo de Así nacen as baleas.
Desgranou o proceso de creación, os sentimentos que a moveron, mellor a impeliron a escribir este fermoso relato. Falounos de mulleres, de reivindicacións, de falsos plantexamentos familiares que a todos nos condicionan.Con tenrura, con agarimo, con ilusión, coma unha nena.
Nós oímola e logo atrevímonos a facerlle algunhas preguntas, algunhas reflexións, incluso algunhas queixas pola desaparición dos seus blogs que tanto tiñan axudado a algunha do grupo. O arrecendo daquel prato servido no blog, di Montse, que chegou ata As Pontes, que moitos foron os que gustaron del e que agora falta ese alimento diario que ela nos proporcionaba a todos.
A reunión acabou entorno as dez, dunha noite morna,grazas a presenza desta muller no noso Club.

Para rematar, pedímoslle a Anxos que nos fixera unha recomendación para próximas lecturas e regalounos a esta autora Ken Bugul e o seu libro sobre a poligamia Riwan o el camino de arena, que leremos alá para o mes de xaneiro do vindeiro ano.

Ata sempre e grazas.